กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เธอขยี้ตาตัวเอง พอเห็นชัดว่าเป็นลูกชายเดินเข้าบ้านก็รีบเปิดผ้าห่มบาง ๆ ลุกขึ้นยืนทันที ความง่วงที่ยังหลงเหลืออยู่บนใบหน้ายังไม่ทันจางหายไปก็ถูกแทนที่ด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยเสียแล้ว
“วันนี้ทำไมช้ากว่าปกติตั้งเกือบครึ่งชั่วโมง? โรงเรียนเพิ่มคาบเรียนหรือ?”
จางหรงซานไม่พูดอะไร เขาวางบุหรี่ในมือลงบนโต๊ะกาแฟ ใช้รีโมทปิดโทรทัศน์ สายตามองหยุดอยู่ที่ใบหน้าลูกชายสองวินาที ราวกับกำลังยืนยันว่าเขาไม่มีตรงไหนผิดปกติ