กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงกระดิ่งเลิกเรียนเพิ่งดังขึ้น จางอี้ฝานก็เก็บกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องเรียนตรงไปทันที
ปกติแล้วเขามักจะอ้อยอิ่ง หาข้ออ้างอ้อมไปข้างที่นั่งของหลินหว่านชิง เพื่อดูว่าเธอต้องการให้ช่วยอะไรหรืออยากให้เขาไปส่งบ้านหรือไม่
แต่ตอนนี้ฝีเท้าของเขามั่นคง แววตาแน่วแน่ ในหัวมีเพียงเรื่องเดียว นั่นคือกลับบ้าน!
ตอนเดินผ่านสนาม มีเพื่อนตะโกนชวนเขาไปที่ร้านขายของ เขาเพียงโบกมือแล้วเดินต่อโดยไม่หันกลับ
เพียงวันเดียวสั้น ๆ เขาก็ไม่ใช่ “จางเจ้าหมาเลียขา” ที่คอยวนเวียนรอบผู้หญิงและถูกทั้งห้องมองเป็นตัวตลกอีกต่อไป
……
จางอี้ฝานผลักประตูบ้านเข้าไป