กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สีหน้าของหลินหว่านชิงย่ำแย่ราวกับกลืนแมลงวันเข้าไปทั้งตัว เธอกลับไปนั่งที่ของตัวเองโดยไม่พูดอะไรสักคำ
จ้าวหรง เพื่อนร่วมโต๊ะของเธอ รีบขยับเข้ามาใกล้แล้วถามเสียงเบา “เกิดอะไรขึ้น? เขากล้าปฏิเสธจริง ๆ เหรอ?”
“เขาบอกว่า ‘ไม่เอา’” หลินหว่านชิงกัดฟัน เสียงลอดไรฟันออกมา “ต่อหน้าทั้งห้อง เขาบอกฉันว่า ‘ไม่เอา’”
จ้าวหรงกลอกตาเหลือบมองไปทางแถวหลังสุด ก่อนรีบหันกลับมา
“อย่าเพิ่งลน” จ้าวหรงตบหลังมือหลินหว่านชิง น้ำเสียงเหมือนคนผ่านโลกมาเยอะ “ฉันบอกเลยนะ สุนัขเลียขาที่จู่ ๆ เลิกตามตื๊อแบบนี้ ร้อยทั้งร้อยตั้งใจทำ”
“ตั้งใจทำ?”