กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันรุ่งขึ้น จางอี้ฝานเดินเข้าไปในห้องเรียน
ในห้องเรียนยังมีคนไม่กี่คน มีแค่เด็กเนิร์ดขยันไม่กี่คนที่มาตื่นเช้านั่งก้มหน้าอ่านหนังสือ พอเพื่อนนักเรียนกลุ่มนี้เห็นจางอี้ฝานเดินเข้ามา ก็เผยสีหน้าประหลาดใจออกมา
จางอี้ฝานวางกระเป๋าเป้ลง ไม่มีแม้แต่การเคลื่อนไหวที่เกินความจำเป็น หยิบชุดข้อสอบคณิตศาสตร์จากลิ้นชักออกมาทันที เปิดไปที่โจทย์ปิดท้ายที่เมื่อวานยังทำไม่เสร็จ ปลายปากกาวางลงอย่างมั่นคง
กระดานตัวนับถอยหลังเหนือกระดานดำลดลงอีกหนึ่งวัน: เหลืออีกสามสิบหกวันก็ถึงเกาเข่า
ตอนจบในระบบที่ได้ 680 คะแนนแต่กลับทำลายอนาคตตัวเอง ราวกับสายพิณไร้รูปที่ตึงอยู่ในใจเขาตลอดเวลา