ตอนที่ 147 ห้ามใจไม่อยู่

ภายหลังซูเหวยหวนคิดถึงยามบ่ายวันนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า

เป็นเพราะอากาศร้อนเกินไป นางว่างเกินไป หรือเสียงเพื่อนบ้านข้าง ๆ ตีลูกดังเกินไปกันแน่?

จึงทำให้นางกับเสิ่นเยี่ยนเกิดเรื่องบางอย่างที่ยากจะคาดคิดขึ้น

ผู้คนมักกล่าวว่าความรู้สึกยากจะหักห้ามใจ เพียงชั่ววูบก็พลั้งเผลอ ทว่าซูเหวยกลับรู้สึกว่าสมองของนางยังแจ่มชัดดี เพราะนางมองเห็นหยาดเหงื่อบาง ๆ บนกล้ามอกของเสิ่นเยี่ยนได้อย่างชัดเจน ได้ยินเสียงลมหายใจหนักหน่วงของเสิ่นเยี่ยน และเห็นดวงตาพร่ามัวเปี่ยมแรงปรารถนาของเขา

“…”

มีคำกล่าวหนึ่งเรียกว่า เมื่อสายน้ำไหลมาถึง คลองย่อมเกิดขึ้นเอง…

ซูเหวยรู้สึกว่านางกับเสิ่นเยี่ยนคงเป็นเช่นนั้นกระมัง

ทว่า…