กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากจวงเหยียนได้ฟัง เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เช่นนั้น ตอนที่ข้าช่วยเจ้า เหตุใดเจ้าจึงไม่พูด?”
ซูจัวสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย
“หัวหน้าฉีมีไส้ศึกอยู่ในทางการ หากข้าเปิดปากพูด แล้วข้าจะยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?”
ไส้ศึก…
จวงเหยียนนึกออกแล้ว
“มือปราบจาง?”
“ก็คือเขา” ซูจัวกล่าวอย่างเคียดแค้น “เขาสงสัยข้าและคิดจะฆ่าข้ามาโดยตลอด…”
“วันนั้น…”
“วันนั้นเขาเป็นฝ่ายข่มขู่ข้าก่อน หากข้าไม่ไปหาเขา เขาจะฆ่าครอบครัวพี่สาวข้า ข้าหวาดกลัวเกินไป จึงแอบไปหาเขา ใครจะรู้ว่า…” ซูจัวกัดฟัน “ข้าไม่เสียใจแม้แต่น้อย”