กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ใต้หอประตูเมืองสีหม่นหมองนั้นเต็มไปด้วยศีรษะของผู้คนที่ยื่นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ศีรษะบนหอประตูเมืองหลับตาลง มองศีรษะเบื้องล่าง
ศีรษะเบื้องล่างเงยหน้ามองศีรษะบนหอประตูเมือง
ทุกสิ่งดูราวกับละครใบ้ที่ทั้งเหลวไหลและพิลึกพิลั่น
ซูเหวยรู้สึกราวกับเสียงรอบกายล้วนเลือนหายไป
โลกสูญสิ้นทั้งสีสันและเสียง…
ในที่สุดซูเหวยก็กลั้นไม่ไหว วิ่งไปอาเจียนอยู่ด้านข้าง
เสิ่นเยี่ยนเดินมาข้างกายนาง ก่อนย่อตัวลงตบหลังนางเบา ๆ
น้ำตาของซูเหวยไหลออกมา นางหันหน้าไปมองเสิ่นเยี่ยน อ้าปากคิดจะพูดบางอย่าง ทว่ากลับเอ่ยออกมาไม่ได้ไม่ว่าพยายามเพียงใด
เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?