กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เจ้าผลักข้าทำไม” หวงเมิ่งหานตะโกนลั่น มือของนางถลอกจนแสบไปหมดแล้ว แต่นางสารเลวผู้นี้กลับยังหัวเราะได้อีก
ซูเหวยเดินเข้ามา ย่อตัวลงมองนาง “เพราะมือข้าว่างเกินไป ข้าจึงผลักเจ้า ส่วนปากเจ้าก็ว่างเกินไป จึงถูกผลัก”
วันนี้ช่างน่ารำคาญยิ่งนัก
คนสองคนนี้ช่างรนหาที่ตายเสียจริง
ทางด้านเสิ่นเยี่ยนเกือบจะบีบคอน้ารองของเถี่ยโถวจนตายแล้ว ตอนที่น้ารองของเถี่ยโถวเริ่มเหลือกลอกตา เสิ่นเยี่ยนจึงปล่อยมือ นางร่วงลงกับพื้น ไอไม่หยุด ยังไม่ทันได้สติกลับมาจากความหวาดกลัวความตายเมื่อครู่ เสิ่นเยี่ยนก็เดินเข้ามาเหยียบใบหน้าของนางเต็มเท้า…
ซูเหวย “...”
เหตุใดเขาจึงชอบเหยียบใบหน้าผู้อื่นอยู่เรื่อยเลย…
หวงเมิ่งหานกรีดร้องเสียงหนึ่ง กำลังจะถอยหลัง ซูเหวยเห็นว่าน่ารำคาญจึงตบหน้านางไปหนึ่งฉาด