กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ความอดทนของซูเหวยมาถึงขีดจำกัดอย่างรวดเร็ว
“นี่คือห้องของฉินอวี้ เมิ่งหานเข้าไปช่วยเก็บกวาดหน่อย” น้ารองของเถี่ยโถวกวักมือเรียกแม่นางที่ชื่อหวงเมิ่งหานให้เดินเข้าไปในห้องของฉินอวี้
ซูเหวยถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความโมโห นางขวางอยู่หน้าประตู พลางมองคนทั้งสองด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
“เข้าไปในห้องของผู้อื่นโดยไม่ขออนุญาต มิใช่เรื่องไม่สมควรหรือ?”
น้ารองของเถี่ยโถวไม่ค่อยพอใจนัก นางบ่นว่า “ไม่สมควรตรงไหน? บ้านนี้เป็นบ้านของข้าทั้งหมด”
ซูเหวยแค่นหัวเราะ “พวกเราจ่ายค่าเช่าแล้ว บ้านหลังนี้ย่อมเป็นของพวกเราเป็นการชั่วคราว พวกเจ้าเข้าไปไม่ได้”
น้ารองของเถี่ยโถวยังไม่ทันพูด หวงเมิ่งหานก็เอ่ยขึ้นว่า “น้ารอง นี่คือใครหรือ? เป็นคนรักของพี่ฉินหรือ? ดุร้ายเหลือเกิน…”