กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซูเหวยกับเสิ่นเยี่ยนมาถึงค่อนข้างเช้า กำลังกลุ้มใจว่าไม่รู้จะเข้าไปในหอเมาเซียนได้อย่างไร
ก็เกิดเรื่องของนายท่านสืออู่ขึ้นพอดี ซูจัวรีบร้อนวิ่งออกมา หากไม่ได้พบซูเหวยกับเสิ่นเยี่ยน เขาก็คงไม่อาจหลบหนีออกมาได้อย่างราบรื่นเช่นนี้
เขาเปิดอกเสื้อกว้าง เสื้อผ้ายับยู่ยี่ ลงจากรถแล้ววิ่งเข้าไปในเรือน พลันเผชิญหน้ากับหานอวี่ที่ออกมาล้างหน้า…
“พี่หาน อรุณสวัสดิ์” ซูจัวเอ่ยทักทาย
เพียงเห็นเขา หานอวี่ก็ปวดศีรษะ ในใจลอบคิดว่าเจ้าเด็กนี่เหตุใดยังไม่ถูกคนทุบตีจนตายเสียที
“เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร” หานอวี่ขมวดคิ้วถาม
“พี่หาน ข้าช่างเสียใจยิ่งนัก ท่านไม่ต้อนรับข้าหรือ” ซูจัวทำท่าจะร้องไห้
หานอวี่รู้สึกขนลุกวาบ “ช่างเถิด ผู้ใดจะสนใจเจ้า”
หานอวี่รีบวิ่งหนีไปทันที