กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในที่สุดซูเหวยก็ได้พบกับน้าหลัน น้าหลันมีดวงตาแดงก่ำ นางเองก็ไม่ใช่คนเข้มแข็งอะไรนัก บัดนี้บุตรสาวที่พลัดพรากได้กลับคืนมา อีกทั้งดูเหมือนจะใช้ชีวิตได้ไม่เลว นางจึงยินดีจากก้นบึ้งของหัวใจ
เดิมทีซูเหวยคิดว่านางคงรู้สึกกระอักกระอ่วน ทว่าเมื่อได้พบน้าหลัน นางจึงเข้าใจว่าความผูกพันทางสายเลือดเป็นเช่นไร ความรู้สึกห่างเหินนั้นเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว สองแม่ลูกกระซิบพูดคุยกันด้วยเสียงแผ่วเบา
เสิ่นเยี่ยนกับซูจัวยืนอยู่ด้านนอก เสิ่นเยี่ยนได้ตระหนักถึงความสามารถในการก่อเรื่องของน้องชายซูเหวยอีกครั้ง เมื่อเห็นดวงตาของเขากลอกไปมาไม่หยุด เสิ่นเยี่ยนจึงตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วโอบตัวเขาเข้ามา
ซูจัวประหลาดใจ “พี่เขย? มีอะไรหรือ?”