กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“หมิงฉือ เจ้าไม่อาจทำกับข้าเช่นนี้ เจ้าย่อมรู้ว่าปีที่ข้าจากไปนั้น ข้ามีเหตุจำเป็น…”
หญิงสาวมีอารมณ์พลุ่งพล่าน นางแทบจะตะโกนออกมา
ทว่าพระภิกษุที่อยู่ตรงข้ามกลับมีสีหน้าสงบนิ่ง เขามองหญิงสาวแล้วกล่าวว่า “ข้ารู้…”
หญิงสาวพลันยินดีขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องเข้าใจ…ข้ารู้อยู่แล้ว…”
นางลูบท้องของตนเอง “ต่อจากนี้ครอบครัวเราสามคนไปหาสถานที่ไร้ผู้คนสักแห่ง แล้วใช้ชีวิตในช่วงครึ่งหลังร่วมกันเถิด…”
ทว่าเต๋อหมิงกลับส่ายหน้า “โยมต่ง เจ้ามาขอบุตรและได้บุตรสมปรารถนาแล้ว ในเมื่อความปรารถนาสมหวัง เช่นนั้นก็อย่ามาอีกเลย จะได้ไม่เกิดเรื่องยุ่งยาก”
หญิงสาวชะงักงัน รอยยิ้มยังคงแข็งค้างอยู่บนใบหน้า นางมองเต๋อหมิงด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ “เจ้าพูดอะไร?”