ตอนที่ 113 เห็นชัดแจ้ง

หลังจากกินอาหารเสร็จแล้ว ไม่มีผู้ใดจากไป

ซูเหวยพูดไม่ออก นางยืนกรานไม่ยอมให้ซูจัวออกไปพัวพันกับคนเหล่านั้น

ซูจัวมีสีหน้ากระตือรือร้นอยากลองเต็มที่ “พี่ เหตุใดจึงไม่ให้ข้าไปเล่า?”

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหมายว่าไม่กลัวเรื่องจะวุ่นวาย ราวกับไม่รู้เลยว่าตัวเขาเองต่างหากคือศูนย์กลางของความวุ่นวาย

ซูเหวยกล่าวอย่างจนใจ “เจ้าอย่ามาก่อเรื่องให้ข้าได้หรือไม่?”

นางยอมแพ้จริง ๆ เหตุใดคนข้างกายนางจึงไม่มีผู้ใดเป็นคนอยู่ง่ายสักคน

“เสี่ยวจัว”

มือปราบจวงตะโกนเรียกอยู่ด้านนอก ซูจัวทำท่าราวกับจะบอกว่า “เห็นหรือไม่ นี่ไม่ใช่ข้าเป็นฝ่ายไปยั่วยุ เขาต่างหากที่มาหาข้า” จากนั้นก็พุ่งออกไปกอดแขนเสี่ยวจวงภายใต้สายตาเตือนของซูเหวย