กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทุกคนเพิ่งจะเอ่ยถึงเรื่องที่เสิ่นเยี่ยนทำร้ายคน พอเห็นว่าซูเหวยอยู่ด้วย บางคนก็นึกถึงแม่จางที่เคยถูกตบเพราะพูดจาเหลวไหล จึงไม่กล้าเยาะเย้ยซูเหวย แต่กลับถามว่า “เมียเสิ่นเอ้อร์ เสิ่นเอ้อร์บ้านเจ้าทุบตีตาเฒ่าเสิ่นกับยายแก่เสิ่นจริงหรือ?”
“ได้ยินว่าถูกตีจนลุกจากเตียงไม่ได้เลย…”
“…”
ทุกคนต่างมองซูเหวยด้วยความคาดหวัง
ซูเหวย “…”
“ไม่มีเรื่องเช่นนั้นเสียหน่อย” ซูเหวยทำสีหน้าไม่อยากเชื่อ “ผู้ใดพูดเหลวไหล?”
ทุกคนต่างก้มหน้าลง
ไม่ใช่ข้า ไม่ใช่ข้า ไม่ใช่ข้า!
อย่ามองข้า อย่ามองข้า อย่ามองข้า!
ซูเหวยอธิบายว่า “อย่างไรเสียท่านปู่เสิ่นกับท่านย่าเสิ่นก็เป็นผู้อาวุโส แม้จะตัดขาดความสัมพันธ์กันแล้ว แต่พวกเขาอายุมากถึงเพียงนั้น ต่อให้เสิ่นเยี่ยนเป็นเจ้าเด็กเหลือขอเพียงใดก็ไม่อาจลงมือกับพวกเขาได้หรอก อย่างมากก็แค่ข่มขู่ไม่กี่คำ…”