กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นเยี่ยนสวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบ รูปร่างสูงโปร่ง ขายาว สวมรองเท้าผ้าสีเทาคู่หนึ่ง ทว่าต่อให้แต่งกายเช่นนี้ เขาก็ยังแผ่รัศมีสูงศักดิ์ราวกับคนสูงสองเมตรแปดออกมาได้
เขาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะมาหยุดตรงหน้าตาเฒ่าเสิ่น ตาเฒ่าเสิ่นกลืนน้ำลาย “เจ้า... เจ้าคิดจะทำอะไร?”
เสิ่นเยี่ยนจ้องเขา “เจ้าอยากอาศัยอยู่บ้านข้าหรือ?”
ตาเฒ่าเสิ่นอยากพยักหน้า ทว่าก็ไม่กล้า เขาค่อนข้างหวาดกลัวเสิ่นเยี่ยน จะพูดอย่างไรดี บนกายเสิ่นเยี่ยนคล้ายมีปราณปีศาจสายหนึ่ง ต่อให้ยังไม่ทันเดินเข้าใกล้ ผู้คนก็สัมผัสได้ถึงอันตรายแล้ว
ตาเฒ่าเสิ่นฝืนใจกล่าวว่า “เสิ่นเยี่ยน ข้า... ข้าคือท่านปู่ของเจ้า...”
เสิ่นเยี่ยน “ตัดขาดความสัมพันธ์แล้ว”
“ตัด... ต่อให้ตัดขาดความสัมพันธ์แล้ว ข้า... ข้าก็ยังเป็นท่านปู่ของเจ้าอยู่ดี”