กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ชายเจ้าชู้ตัวพ่อ…การปรากฏตัวของหมอฉินทำให้จ้าวอิ๋งตี้กับหูเถาฮวาหยุดมือ ทั้งสองยืนทำอะไรไม่ถูก ลอบเสียใจที่ตนเองใจร้อนเกินไปจนถูกหมอฉินเห็นเข้า ไม่รู้ว่าเขาจะมีความประทับใจที่ไม่ดีต่อนางทั้งสองหรือไม่
“พวกเจ้ามารวมตัวกันทำอะไรหรือ…” หมอฉินเดินมาถึงหน้าประตูแล้วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มว่า “กินข้าวกันแล้วหรือยัง”
ราวกับว่าเขามองไม่เห็นคนทั้งสองที่กำลังต่อสู้กัน
“กินแล้ว กินแล้ว” ชาวบ้านตอบอย่างกระอักกระอ่วน
“พวกเราไปก่อนนะ หมอฉินว่างเมื่อใดก็แวะมากินข้าวที่บ้านข้าได้”
ทุกคนต่างแยกย้ายกันไป
จ้าวอิ๋งตี้กำลังจะจากไปเช่นกัน ทว่ากลับถูกแม่จ้าวตบจนล้มลงกับพื้น
“นังไร้ยางอาย” แม่จ้าวเดือดดาลยิ่งนัก สมแล้วที่เป็นเด็กสาวไร้ประโยชน์ตัวขาดทุน ยังไม่ทันออกเรือนก็เริ่มคิดถึงบุรุษเสียแล้ว