กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ท่านลุง พวกเขาขึ้นเขาไปแล้ว”
หวังหมิงมองแผ่นหลังของเสิ่นเยี่ยนและคนอื่น ๆ รอยยิ้มเย็นชาปราศจากความอบอุ่นผุดขึ้นตรงมุมปาก เขาเลียริมฝีปาก ก่อนสายตาจะเลื่อนไปตกลงบนร่างของซูเหวยอีกครั้ง “พวกเรา…จะลงมือเมื่อใด”
นังผู้หญิงคนนี้ช่างงดงามจริง ๆ เขามีชีวิตอยู่มาหลายปีถึงเพียงนี้ ทว่ายังไม่เคยเห็นสตรีที่งดงามเช่นนี้มาก่อน
สายตาของหลี่เฟยมืดมน หลังออกจากศาลาว่าการ เขาก็ทำได้เพียงกลับบ้าน คนเหล่านั้นที่เคยเคารพนอบน้อมต่อเขา ท่าทีพลันเปลี่ยนไปในชั่วข้ามคืน
ไม่เหน็บแนมถากถาง ก็ซ้ำเติมผู้ตกทุกข์…
เขาทนมามากพอแล้ว
หลี่เฟยรู้จักคนสิ้นคิดไม่กลัวตายอยู่กลุ่มหนึ่ง พวกเขาวางแผนจะก่อการใหญ่ที่นี่ จากนั้นหลบหนีออกจากต้าโจวผ่านทางชายแดน