กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซูเหวยเดินตามหลังเสิ่นเยี่ยน จับจ้องแผ่นหลังของเขา
ยามผู้อื่นมารังแกถึงหน้าประตู เสิ่นเยี่ยนโต้กลับย่อมไม่ผิด
ทว่าทุกครั้งที่เสิ่นเยี่ยนลงมือทำร้ายคน กลับมีความบ้าคลั่งชนิดไม่สนใจสิ่งใด ราวกับมุ่งเอาชีวิตคน
นี่มันปกติหรือ?
ก่อนหน้านี้หูเหล่าซานต้องนอนอยู่บนเตียงหลายวันกว่าจะฟื้น ส่วนวันนี้เสิ่นชิงซงถูกเตะตกเนินเขาถึงสองครั้ง หากโชคร้ายอาจถึงแก่ชีวิตได้
หูเหล่าซานกับเสิ่นชิงซงจะตายหรือไม่ก็ไม่สำคัญ สิ่งที่นางสนใจคือเสิ่นเยี่ยน
เพราะฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต
“เสิ่นเยี่ยน” ซูเหวยเรียกเขา
เสิ่นเยี่ยนหันกลับมา สีหน้าผ่อนคลายเบิกบานแขวนอยู่บนใบหน้าอย่างเปิดเผย
เขามองซูเหวย คล้ายกำลังสงสัยว่าซูเหวยเรียกเขาด้วยเหตุใด