กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฉินอวี้ยังคงตกลงจากรถอยู่ดี
เพราะหลังจากโต้เถียงกับเสิ่นเยี่ยนแล้วเขายืนไม่มั่นคง ดูเหมือนจะล้มลงอย่างแรง ทว่าเขากลับขมวดคิ้วแน่น ไม่เอ่ยวาจาแม้แต่คำเดียว มีท่าทางดื้อรั้นยิ่งนัก…
ซูเหวยตกใจสะดุ้ง
คนอื่น ๆ ล้วนคิดว่าฉินอวี้แสร้งทำ
“เร็วเข้า พยุงเขาขึ้นมา” ซูเหวยตะโกน
หากเกิดล้มจนบาดเจ็บขึ้นมา พวกเขายังต้องชดใช้เงินด้วยมิใช่หรือ?
ฉินอวี้ลุกขึ้นมาอย่างอ่อนแรง ราวกับพร้อมจะเป็นลมได้ทุกเมื่อ หานอวี่เดินเข้ามาตรวจดูบาดแผลของเขาครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ข้อเท้าแพลง”
ซูเหวยจ้องเสิ่นเยี่ยนอย่างดุเดือด ดุเดือด และดุเดือด นางไม่เข้าใจจริง ๆ เสิ่นเยี่ยนจะเตะฉินอวี้ทำไม? เท้าของเขานี่ว่างนักหรือ?
“ทำอย่างไรดี?” ซูเหวยถามฉินอวี้ “เจ้าเป็นหมอ เจ้าพูดมาเถิด”