กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฉินอวี้วิ่งกลับถึงบ้าน ทว่ายังหายใจไม่ทันเข้าที่ ก็เห็นหูเหวินยืนจ้องเขาเขม็งอยู่หน้าประตู
ฉินอวี้ “……”
นี่มันเกิดอะไรขึ้น
หูเหวินทำสีหน้าราวกับถูกทำร้าย “ฉินอวี้ เสียแรงที่ข้ายังเห็นเจ้าเป็นพี่น้อง เจ้ายังถึงกับ…”
“ข้าทำไม” ฉินอวี้เองก็อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว เขามองหูเหวินอย่างรำคาญ “เจ้าต่างหากที่ไม่เคยเห็นข้าเป็นพี่น้อง”
หูเหวินโกรธจัด “เป็นเจ้านั่นแหละที่ไม่เห็นข้าเป็นพี่น้อง เจ้ายังถึงกับ…ถึงกับมีความคิดเช่นนั้นต่อซูเหวย”
ฉินอวี้ถอนหายใจโล่งอก ขอเพียงไม่ใช่เรื่องหูเถาฮวาก็พอ
ฉินอวี้เปิดประตูพลางกล่าวว่า “เจ้าไม่จำเป็นต้องโกรธ ซูเหวยเป็นคนของเจ้าหรือ”
หูเหวินกัดริมฝีปาก แน่นอนว่าย่อมไม่ใช่อยู่แล้ว หากเป็นเช่นนั้น เขาคงทุบฉินอวี้ตายไปนานแล้ว…
คิดดูแล้ว เสิ่นเยี่ยนทุบตีตนก็ไม่นับว่าไม่เป็นธรรม