กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“นั่นมิใช่...” สวี่ช่านเองก็มองเห็นคนผู้นั้นเช่นกัน
ซูเหวยมองดูแล้วคล้ายฉินอวี้ เพียงแต่เขาแตกต่างจากเมื่อก่อนที่ดูอ่อนโยนอบอุ่นโดยสิ้นเชิง บัดนี้สีหน้าของเขาหม่นคล้ำ คล้ายอารมณ์ไม่ใคร่ดี เดินตรงไปข้างหน้า ก่อนหยุดฝีเท้าลงไม่ไกลนัก
ซูเหวยมองตามไป แล้วพบว่าฉินอวี้กำลังมองแผงของโจวเหล่าซาน โจวเหล่าซานขายซาลาเปา ก่อนหน้านี้เขาเคยตั้งแผงอยู่ทางวัด ข้าง ๆ พวกซูเหวย ตอนแรกเขามักพูดล้อเลียนหยาบโลนและหยอกเย้าซูเหวย คงเพราะเห็นว่านางกับเสิ่นเยี่ยนยังหนุ่มสาว จึงคิดว่าต่อให้ถูกกลั่นแกล้ง พวกเขาก็คงไม่ตอบโต้
ทว่าเขาคิดผิด เพราะครั้งหนึ่งเสิ่นเยี่ยนไปส่งแป้งทอดที่วัด ขากลับบังเอิญได้ยินโจวเหล่าซานกำลังหยอกเย้าซูเหวยกับคนรอบข้าง ซูเหวยจ้องโจวเหล่าซานด้วยสายตาเย็นชา แต่โจวเหล่าซานกลับคิดว่านางกำลังส่งสายตายั่วยวน...