กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฉินอวี้รู้สึกว่ายิ่งกินข้าวมื้อนี้ก็ยิ่งเย็นชืด พอหันกลับไปก็พบว่าเสิ่นเยี่ยนกำลังมองเขาด้วยสายตาเย็นยะเยือก
ฉินอวี้หัวเราะแห้ง ๆ แล้วถามซูเหวยว่า “ได้ยินมาว่าเจ้าและเสิ่นเยี่ยนกำลังตั้งแผงขายของหรือ?”
ซูเหวยพยักหน้า ยามฉินอวี้ไม่เสียสติ เขาก็ดูเป็นคนปกติดี นางจึงยินดีพูดคุยกับเขาอีกสักหน่อย
“เช่นนั้นเจ้าจะรับมือไหวหรือไม่ ต้องการให้ข้าช่วยหรือไม่?”
ซูเหวยหันไปมองเขา ใบหน้าของฉินอวี้เขียนคำว่า “ข้าอยากเข้าร่วม รีบเชิญข้าเข้าร่วมเร็วเข้า” ไว้เต็มไปหมด
ซูเหวยเหลือบมองเสิ่นเยี่ยน เสิ่นเยี่ยนยังคงไร้สีหน้า ทว่าสายตากลับเย็นชาอย่างยิ่ง เย็นชาแบบเย็นยะเยือกสุด ๆ
ซูเหวยกลืนน้ำลาย แล้วรีบปฏิเสธทันที
“ขออภัย พวกเรามีคนช่วยแล้ว”