ตอนที่ 72 ร้องไห้ไร้เสียง

ซูเหวยยังคงกังวลว่าคนตระกูลหูจะกลับมาก่อเรื่องอีก

ทว่าก็ไม่มี

เงียบสงบไร้เรื่องราว

แม้แต่เมียหูซานก็ยังไม่กลับมาอีก

สวี่ช่านจ้องเสิ่นเยี่ยนด้วยสีหน้าซับซ้อนอยู่นาน ครั้นแล้วขอบตาก็พลันแดงก่ำ ก่อนร้องเรียกอย่างน้อยใจว่า “พี่เสิ่นเอ้อร์…”

เมื่อก่อนเขายังอายุน้อย ครอบครัวยากจน ไม่มีใครเล่นด้วย เขาจึงมักติดตามพี่สาวขึ้นเขาไปขุดผักป่า

และมักพบสองพี่น้องตระกูลเสิ่นอยู่เสมอ

เสิ่นต้าหลางมีเรี่ยวแรงมากและร่างกายสูงใหญ่ เมื่อเห็นสองพี่น้องน่าสงสาร ก็มักช่วยพวกเขาฟืน บางครั้งล่าสัตว์ป่าได้ ก็ยังแบ่งให้พวกเขา

เสิ่นเยี่ยนไม่ชอบพูดจา สวี่ช่านจึงกลัวเขามาตั้งแต่เล็ก ทว่าเมื่อเสิ่นเยี่ยนมีของอร่อย เขาก็ยังแบ่งให้สวี่ช่าน

นั่นคือช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของสวี่ช่าน