กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เดิมทีอารมณ์ของเสิ่นเยี่ยนยังคงหม่นหมองและเศร้าสร้อยอยู่บ้าง ทว่าซูเหวยกลับทำให้ความรู้สึกเหล่านั้นมลายหายไปจนสิ้น
เสิ่นเยี่ยนเทหญ้าป่าออกไป แล้วชี้ให้นางดู “นี่…แล้วก็นี่ล้วนกินได้ ส่วนที่เหลือเป็นหญ้าทั้งหมด เอาไว้เลี้ยงหมู เลี้ยงแพะ เลี้ยงสุนัข”
ซูเหวย “...”
นางเคยชินกับวิธีพูดของเสิ่นเยี่ยนแล้ว จึงกลับไปขุดผักป่าต่ออย่างเบิกบานใจ
บิดามารดาของเสิ่นเยี่ยนถูกฝังอยู่ข้างสุสานเก่าแก่ของตระกูลเสิ่น พวกเขาบังเอิญพบคนตระกูลเสิ่นในยามที่มาถึงพอดี ซูเหวยเพิ่งเดินเข้ามา ก็มีชายผู้หนึ่งเดินตรงเข้ามาอย่างมีอานุภาพเกรี้ยวกราด “สตรีไปไหว้สุสานไม่ได้”
เสิ่นเยี่ยนยังไม่ทันได้เอ่ยคำ ซูเหวยก็กล่าวขึ้นว่า “เช่นนั้นข้าจะไปขุดผักป่าแล้ว”
กล่าวจบ นางก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง