กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสี่ยวอู่ไม่อาจระงับโทสะได้ จึงจ้องซูเหวยอย่างดุดัน
ซูเหวยขยับเข้าไปหาเสิ่นเยี่ยนแล้วกล่าวอย่างออดอ้อนว่า “พี่เยี่ยน ท่านดูสิ เขามองข้าอีกแล้ว”
เสี่ยวอู่ “...”
เสิ่นเยี่ยนพูดไม่ออก จึงกล่าวกับเสี่ยวอู่ว่า “ช่วยเฝ้าของให้ข้าสักครู่ พวกเราจะไปเดินดูรอบ ๆ”
เสี่ยวอู่พยักหน้า แต่ไม่ลืมเอ่ยเตือนว่า “พี่เยี่ยน ท่านต้องระวังซูเหวย นาง...”
ซูเหวย “ข้าได้ยินนะ...”
เสี่ยวอู่จึงไม่พูดอะไรอีก
เสิ่นเยี่ยนถอนหายใจอย่างจนปัญญา “เจ้าจะโมโหเสี่ยวอู่ไปไย”
ซูเหวยหัวเราะ “เมื่อก่อนเขาชอบพูดให้ร้ายข้ากับท่าน อย่าคิดว่าข้าไม่ได้ยิน”
เสิ่นเยี่ยน “...”