กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เรื่องที่เสิ่นเยี่ยนกับซูเหวยออกไปค้าขายแพร่ไปทั่วหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว
เป็นจ้าวอิ๋งตี้ที่พูด นางบอกหูเถาฮวา เมื่อหูเถาฮวารู้ ก็เท่ากับคนทั้งหมู่บ้านรู้กันหมด
ยามซูเหวยกับพวกเสิ่นเยี่ยนกลับมา ชาวบ้านที่พบเจอล้วนถามว่าพวกเขาหาเงินมาได้เท่าไร
เสิ่นเยี่ยนเหลือบมองคนที่เอ่ยถาม ก่อนทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่งว่า “เกี่ยวอะไรกับเจ้า” แล้วเดินจากไป
“เสิ่นเอ้อร์หลางผู้นี้ต้องหาเงินมาได้ไม่น้อยแน่ ข้าได้ยินคนเขาพูดกันว่า กิจการของพวกเขาดียิ่งนัก”
“ฤดูหนาวปีก่อนก็คงหาเงินมาได้ไม่น้อยกระมัง”
“ยังทำเป็นปิดบัง คิดว่าผู้ใดอยากรู้กันนักหรือ”
ทุกคนต่างพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ มีทั้งคนอิจฉาและริษยา
แต่อาสะใภ้หูซานกลับถ่มน้ำลายแล้วกล่าวว่า “ผู้ใดจะรู้ว่าออกไปขายแป้งทอดจริงหรือไม่ บางทีอาจกำลังขายสิ่งใดอยู่ก็ได้”