กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซูเหวยไม่อยากดูต่อแล้ว ระหว่างทางกลับ นางก็พึมพำกับเสิ่นเยี่ยนว่า “บ้านสกุลจ้าวมีทรัพย์สินนับหมื่นนับพันเชียวหรือ ถึงได้ต้องมีบุตรชายมาสืบทอดให้ได้เล่า?”
เสี่ยวอู่ไม่เห็นด้วย “หากไม่มีเด็กชายอยู่ในบ้าน ก็ต้องถูกคนในหมู่บ้านหัวเราะเยาะไปชั่วชีวิต”
“ยากจนจนมีสภาพราวกับผีเช่นนั้นแล้ว ยังกลัวคนหัวเราะเยาะอีกหรือ?”
เสี่ยวอู่ขมวดคิ้ว “ยากจนก็ยังดีกว่าไม่มีเด็กชาย… อย่างไรเสีย หากไม่มีเด็กชายก็ต้องถูกหัวเราะเยาะไปชั่วชีวิต”
ซูเหวยเองก็ไม่ได้คิดจะเกลี้ยกล่อมบุรุษโบราณผู้หนึ่งให้เลิกให้ความสำคัญกับชายมากกว่าหญิง เพราะย่อมเกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จอยู่แล้ว เพียงแต่…