กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซูเหวยเห็นหูเหวินยืนอยู่ตรงประตูเรือน
ไม่ได้พบกันเพียงไม่กี่วัน เขากลับผอมลงมาก แก้มตอบ ดวงตาคล้ำดำ ริมฝีปากไร้สีเลือด
เมื่อเห็นซูเหวย ดวงตาของเขาจึงเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย
“ซูเหวย…” เขาเดินเข้ามา
ซูเหวยรู้สึกว่าสภาพจิตใจของเขาผิดปกติ จึงตกใจถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ทว่าหูเหวินกลับเริ่มมีโทสะ
“เจ้าจะหลบทำไม”
ซูเหวยขมวดคิ้ว “เจ้ามาทำอะไร”
“มาทำอะไรหรือ” หูเหวินพึมพำ “ข้ามาหาเจ้าน่ะสิ ยายหวังบอกหมดแล้วว่าเจ้าชอบข้า นางยังบอกอีกว่า…”
หูเหวินจ้องซูเหวยพลางหัวเราะขึ้นมา
“นางบอกว่าเจ้าแพศยามาก ขอเพียงให้เงินก็ยอมแล้ว”