ตอนที่ 30 ขายขนมชิ้นเล็ก

เครื่องในหมูรวมเหลืออยู่กะละมังเล็ก ๆ จนท้ายที่สุดก็ไม่มีใครซื้อแล้ว ชาวบ้านในหมู่บ้านก็ใช่ว่าจะร่ำรวยกันทุกคน จะออกมากินข้างนอกทุกวันได้อย่างไร

ดังนั้นซูเหวยจึงเข้าใจเช่นกันว่า การค้าขายนี้คงทำต่อไปไม่ได้แล้ว

ทว่าตัวอำเภอก็อยู่ไกลเกินไป ในตำบลก็ไม่สะดวก อีกทั้งเครื่องในหมูก็ใช่ว่าจะมีทุกวัน

เสิ่นเยี่ยนนำเงินที่ขายได้วางลงบนโต๊ะ มองอีแปะกลม ๆ หลายสิบเหรียญแล้ว เขากลับรู้สึกดีใจอยู่บ้าง

“พรุ่งนี้…”

“พรุ่งนี้ไม่ขายแล้ว” ซูเหวยกล่าว

เสิ่นเยี่ยนรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ทว่าเขากลับไม่ได้ถามอะไร

ซูเหวยจึงหยิบก้อนขนแกะขึ้นมาจิ้มต่อไป เมื่อวานนางจิ้มไปเกือบเสร็จแล้ว วันนี้เติมขนแกะสีดำลงไปเล็กน้อย ไม่นานก็ทำเสร็จ นางวางสิ่งนั้นลงบนโต๊ะ