กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ด้วยความช่วยเหลือของซูเหวย ภายในเวลาเพียงครึ่งวันเช้า หานอวี่ก็ขายของออกไปได้มากมาย
ในหมู่บ้านมีคนบางส่วนเห็นแล้วขัดตา จึงคาดเดาความสัมพันธ์ระหว่างหานอวี่กับซูเหวย ราวกับจงใจพูดให้ทั้งสองได้ยิน
หานอวี่ค่อนข้างโกรธ ทว่าพอเห็นซูเหวยไม่โกรธ นางจึงกล่าวว่า “พี่หานกินข้าวสักมื้อแล้วค่อยกลับเถิด”
หานอวี่พยักหน้า
เมื่อกลับถึงบ้าน ซูเหวยก็ปล่อยให้หานอวี่อยู่กับเสิ่นเยี่ยน ส่วนนางเข้าไปทำอาหารในห้องครัวด้วยตนเอง
หานอวี่รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง แต่เขาก็สงสัยใคร่รู้เรื่องเสิ่นเยี่ยนเช่นกัน จึงแอบมองเขาอยู่หลายครั้ง ก่อนหาเรื่องพูดว่า “ขาของเจ้า...หายดีแล้วหรือ?”
เสิ่นเยี่ยนกล่าวว่า “ใกล้แล้ว”
ตอนนี้เขาสามารถลงจากเตียงเดินได้ครู่หนึ่งแล้ว