กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เครื่องในหมูไม่เคยคาดคิดเลยว่า ชั่วชีวิตนี้มันจะกลายเป็นหัวข้อสนทนาในหมู่บ้านหนานเฉียวได้
ช่วยไม่ได้ ฤดูหนาวอันเหน็บหนาวเช่นนี้ ทุกคนเอาแต่ว่างอยู่ในบ้านไม่มีสิ่งใดให้ทำ เมื่อมีเรื่องแปลกใหม่เกิดขึ้น ย่อมต้องหยิบยกมาพูดซ้ำไปซ้ำมา
อีกทั้งหลิวเหล่าซื่อ ผู้ทดลองชิมคนแรกก็เป็นคนปากโป้ง เรื่องที่เขารู้แทบจะรู้กันไปทั่วทั้งหมู่บ้าน เพราะเขาเป็นคนแรกที่ได้กิน ผู้คนไม่น้อยที่เพียงได้ยินข่าวจึงอดถามเขาไม่ได้
“หลิวเหล่าซื่อ เครื่องในหมูอร่อยหรือไม่? ข้างในมีขี้หมูอยู่หรือเปล่า?”
“ใช่แล้ว รสชาติขี้หมูดีหรือไม่?”
ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคำถามที่แฝงเจตนาร้าย คิดจะรอดูเรื่องขบขัน
หลิวเหล่าซื่อแค่นเสียงหึ “ถ้าไม่อร่อย ข้าจะกินถึงสองชามได้หรือ? พวกเจ้ารังเกียจก็ไม่ต้องไป อย่างไรพรุ่งนี้ข้าก็ยังจะไป”
เมื่อเห็นท่าทางของเขา ทุกคนก็อดพึมพำในใจไม่ได้
หรือว่ามันจะอร่อยจริง ๆ?