ตอนที่ 18 เสิ่นเอ้อร์ต้องลืมเรื่องนี้ไปแล้วแน่

ผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านหนานเฉียวเป็นชายชราวัยกว่าห้าสิบปี รูปร่างไม่สูงนัก ทว่ากลับเฉลียวฉลาดยิ่ง

เขากวาดตามองลานบ้านอันวุ่นวายรอบหนึ่ง ก่อนขมวดคิ้ว “พวกเจ้ามามุงอะไรกันอยู่ที่นี่ ว่างงานจนไม่มีอะไรทำหรือไร”

คนใจกล้าผู้หนึ่งหลบอยู่ในฝูงชนแล้วตอบว่า “ผู้ใหญ่บ้าน พวกเราก็ว่างงานจริง ๆ นั่นแหละ”

ทุกคนพากันหัวเราะตาม

ผู้ใหญ่บ้านเองก็จนปัญญา ชาวบ้านเหล่านี้ชอบดูเรื่องครึกโครมเป็นที่สุด

ยายหวังไร้ที่พึ่งพิงอยู่ในหมู่บ้าน ส่วนบุตรชายเพียงคนเดียวก็ยังอยู่ในคุกหลวง ผู้ใหญ่บ้านจึงให้คนไปตามน้องชายเพียงคนเดียวของนางมา