กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หูเหวินไม่รู้ว่าเสิ่นเยี่ยนลืมเรื่องนั้นไปแล้วหรือยัง
อย่างไรเสีย ตัวเขาก็ไม่มีทางลืมได้
ขอเพียงหลับตาลง เขาก็จะนึกถึงศพของยายหวัง ภาพอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนั้น สัมผัสเหนียวเหนอะหนะเช่นนั้น ทำให้หนังศีรษะชาวาบไปทั้งศีรษะ ร่างกายหนาวเยือก…
หูเหวินถึงกับเห็นใบหน้าของยายหวังค่อย ๆ หลอมรวมเข้ากับใบหน้าของตาเฒ่าเฉิน…
เมื่อซูเหวยกลับเข้าห้อง นางก็เห็นเสิ่นเยี่ยนกำลังพยุงกำแพง ฝึกเดินอย่างช้า ๆ
ซูเหวยกลืนน้ำลาย “เจ้า…”
เสิ่นเยี่ยนเงยหน้ามองนาง
คำพูดที่จวนจะหลุดจากปากของซูเหวยถูกกลืนกลับลงไป
“เจ้าหิวหรือไม่ ข้าต้มบะหมี่ให้เจ้ากินดีหรือไม่”
เสิ่นเยี่ยนหิวจริง ๆ ทว่าตอนนี้ความหิวไม่ใช่ประเด็นสำคัญ เขาอยากไปห้องสุขา