กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซูเหวยกลับถึงบ้านอย่างรวดเร็ว
เสิ่นเยี่ยนสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เขาห่อตัวแน่นด้วยผ้าห่ม เผยให้เห็นเพียงใบหน้าหล่อเหลา ดูคล้ายชายไร้หน้าในภาพยนตร์การ์ตูนของฮายาโอะ มิยาซากิ…
ซูเหวยมองเขาแวบหนึ่ง เมื่อเห็นสีหน้าของเขายังคงเป็นปกติ นางก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
นางหยิบกรรไกรกับผ้าที่ซื้อมาเมื่อวานออกมาเตรียมตัดเย็บเสื้อผ้า เสื้อผ้าของคนโบราณทำได้ไม่ง่ายนัก ทว่าเสื้อผ้าของคนยากจนในสมัยโบราณกลับทำได้ง่ายมาก ซูเหวยตัดกรรไกรไปไม่กี่ครั้งก็ได้รูปทรง จากนั้นจึงนำเสื้อผ้าเก่าที่เสิ่นเยี่ยนถอดเปลี่ยนมาเทียบ แล้วเริ่มลงมือเย็บ
เสิ่นเยี่ยนจับจ้องนางด้วยดวงตากลมโต ไม่รู้ว่าเขาไม่เคยเห็นผู้ใดสนใจการทำเสื้อผ้าจริง ๆ หรือเพียงแค่เบื่อหน่ายเท่านั้น