บทที่ 681 0

คนกู้ศพ ตอนที่ 680

แสงแดดในยามเช้าปลุกให้ทั้งค่ายพักตื่นขึ้น

หลี่จุยหย่วนมือซ้ายถือธงผืนเล็ก ปากคาบนกหวีด มือขวาประคองถังเซรามิกใบใหญ่ ที่คอคล้องผ้าขนหนูสีขาว ยืนอยู่ใต้ป้ายผ้าสีแดงพอดีเป๊ะ

สิ่งนี้ช่วยลดภาระงานของเจ้าหน้าที่เฉินที่อยู่ข้างๆ ได้มาก ไม่ว่าจะถือกล้องถ่ายมุมไหนภาพก็ออกมาดูดี หยิบรูปไหนมาใช้ในรายงานสรุปปิดโครงการก็ดูเข้าท่าไปหมด

อีกอย่างที่น่าโล่งใจคือ กล้องถ่ายเสียงไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงได้ยินเสียงหลี่จุยหย่วนตะโกนดุดันตอนที่คาบนกหวีดอยู่ คนขับรถมาจากทั่วสารทิศ หลี่จุยหย่วนสามารถจัดสรรงานได้ตามความต้องการ แถมยังมอบ “คำทักทายอันอบอุ่น” ด้วยภาษาถิ่นของแต่ละคนให้อีกด้วย

ต่อให้ตารางงานจะถูกจัดไว้อย่างดีและละเอียดถี่ถ้วนแค่ไหน แต่พอถึงเวลาปฏิบัติจริงก็มักจะมีปัญหาเกิดขึ้นเสมอ ทว่าโครงการนี้กลับยอมให้เกิดความผิดพลาดแม้แต่นิดเดียวไม่ได้ จะให้ใช้วิธีแบบยุทธภพที่จับใครสักคนมาตบสั่งสอนต่อหน้าธารกำนัลก็ทำไม่ได้ จึงทำได้เพียงพร่ำสอนด้วยความอดทน

เมื่อรถบรรทุกทั้งคนและของออกจากค่ายไปจนหมด หลี่จุยหย่วนก็ถอนหายใจยาว เปิดฝาถังดื่มน้ำต้มสุกเย็นๆ เช็ดเหงื่อ แล้วหันไปถามเฉินซีหยวนว่า “ต้องถ่ายซ่อมไหม?”

เฉินซีหยวนส่ายหน้า “ไม่ต้องค่ะ”

หลี่จุยหย่วนหันหลังกลับขึ้นรถบรรทุกของตัวเอง เขาเองก็ต้องออกไปที่แนวหน้าเพื่อควบคุมงานในพื้นที่

เพิ่งจะสตาร์ทรถ ประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับก็ถูกเปิดออก เฉินซีหยวนก้าวขึ้นมานั่ง