บทที่ 682 1

ตอนที่ 681

“คุณเสวี่ยครับ งานเลี้ยงใกล้จะจบแล้ว ถึงเวลาที่คุณต้องขึ้นกล่าวปิดงานแล้วครับ”

บรรยากาศที่ทั้งจริงจังและสนุกสนาน พรุ่งนี้ยังมีงานต้องทำต่อ จะปล่อยตัวปล่อยใจจนโต้รุ่งไม่ได้ จำเป็นต้องมีคนใจร้ายสักคนออกหน้า เพื่อให้ทุกคนกลับไปพักผ่อนที่เต็นท์ด้วยความรู้สึกที่ยังไม่จุใจนัก

“ได้ ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

เซวียเลี่ยงเลี่ยงหยิบจ้งจื่อลูกใหม่จากกระเป๋าออกมาวางในมือของหลี่จุยหย่วน แล้วตบไหล่เด็กหนุ่มเบาๆ ก่อนจะลงจากเต็นท์และเดินตามผู้รับผิดชอบงานเลี้ยงไป เขายังไม่ลืมกำชับอาหลีเป็นพิเศษ ให้คอยจับตาดูเสี่ยวหย่วนกินจ้งจื่อให้ดี อย่าให้สำลักอีก

จ้งจื่อยังอุ่นอยู่ กลิ่นหอมโชยเตะจมูกชวนน้ำลายสอ หลี่จุยหย่วนพยายามแกะมันออกเพื่อลองชิมสักคำ

แต่ทำไปได้ครึ่งทางก็ยอมแพ้ เงยหน้าขึ้นด้วยความรู้สึกว่างเปล่า

เชือกที่มัดจ้งจื่อแน่นเกินไป เขาแกะไม่ออก

ที่ไกลออกไป เซวียเลี่ยงเลี่ยงยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนข้างกองไฟ เริ่มกล่าวสุนทรพจน์

ภาพนี้ทำให้หลี่จุยหย่วนนึกถึงคืนแรกที่เขาได้รู้จักกับเซวียเลี่ยงเลี่ยง ในพื้นที่พักแรมริมเขื่อนที่กำลังก่อสร้าง เซวียเลี่ยงเลี่ยงก็ยืนอยู่ข้างกองไฟแบบนี้เช่นกัน กำลังอธิบายถึงอุดมการณ์ของตนที่ดูไม่เข้ากับยุคสมัยในตอนนั้น