บทที่ 674 3

ตอนที่ 673

“เฮ้อ...”

ขี้เถ้าบุหรี่ที่ปลายนิ้วยาวเหยียดจนน่าตกใจ ถานเหวินปินก้มมองลงไปที่พื้นเบื้องล่าง เศษซากของเหล่าพระสงฆ์ที่เน่าเปื่อยส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งกองรวมกันเป็นชั้นหนาจนน่าขยะแขยง แม้แต่จะปล่อยให้ขี้เถ้าบุหรี่ร่วงลงไปเขายังรู้สึกรังเกียจ

“ที่เขี่ยบุหรี่”

ร่างจำลองวานรโลหิตที่อยู่ด้านหลังเข้าใจความหมายทันที มันจับตัวลั่วซางมาไว้ตรงหน้าถานเหวินปิน แล้วใช้นิ้วจิ้มลงไปบนร่างที่เต็มไปด้วยเลือดและวิญญาณของอีกฝ่ายจนเป็นหลุม ถานเหวินปินจึงเขี่ยขี้เถ้าบุหรี่ลงไปในนั้น

เขาจงใจทำเช่นนี้ เพราะถานเหวินปินเกลียดการถูกขู่ด้วยชีวิตของเพื่อนที่สุด แม้ในตอนนี้เขาจะสามารถช่วยคนได้อย่างเงียบเชียบโดยไม่มีใครรู้ แต่เขาก็ไม่อาจลบเลือนความรู้สึกไร้หนทางในตอนที่ต้องยืนมองเหตุการณ์นั้นจากแปลงผักไปยังลานดินในวันวานได้

“โครม!”

ในจังหวะที่หญิงสาวขี่มังกรทะยานขึ้นจากผิวน้ำ นางไม่ลืมที่จะส่งยิ้มที่ผสมผสานทั้งความเย้ายวนและบริสุทธิ์ผุดผ่องมาให้ถานเหวินปินบนฝั่ง อย่างแรกคือจริตที่นางคุ้นเคย ส่วนอย่างหลังคือเพราะนางไม่กล้าใช้วิชาเสน่ห์กับถานเหวินปิน

นับตั้งแต่《คัมภีร์นอกรีต》ตกไปอยู่ในมือของเสี่ยวหย่วนเกอของนาง มันก็มุ่งมั่นที่จะยั่วยวนผู้คนรอบข้าง แต่สุดท้ายคนที่ถูกมันยั่วยวนได้กลับเป็นมังกรตัวนี้ และไม่ได้ใช้วิธีการทางเทคนิคอะไรเลย แต่เป็นการใช้ความรู้สึกที่เห็นอกเห็นใจในชะตากรรมเดียวกัน

ถานเหวินปินยกมือข้างที่คีบบุหรี่ขึ้นตอบรับเล็กน้อย