บทที่ 675 4

บทที่ 674

บนเนินเขามีรถบรรทุกคันหนึ่งจอดอยู่ หลี่จุยหย่วนนั่งขัดสมาธิอยู่บนหลังคารถ ในปากคาบไปป์เอาไว้

เบื้องหน้าของเขาคือพื้นที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา เบื้องหลังคือค่ายพักแรมที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง

“หัวหน้าหลี่!”

ที่ตีนเขา เฉินซีหยวนซึ่งมีขลุ่ยผูกไว้ที่เอวและมีกล้องถ่ายรูปคล้องคอ กำลังเดินขึ้นมา

หลี่จุยหย่วนยึดมั่นในคำสั่งของหลี่追远อย่างเคร่งครัด เขาต้องการให้ทุกคนในทีมก่อสร้างเรียกขานกันด้วยตำแหน่ง แม้แต่ระหว่างอินเหมิงกับรุ่นเซิงก็ไม่มีข้อยกเว้น

นั่นทำให้ทุกครั้งที่ทักทายกัน ฟังดูราวกับกำลังพูด “คำมงคล” ใส่กัน

เฉินซีหยวนเดินมาถึงใต้รถบรรทุก เธอเงยหน้าขึ้นแล้วกล่าวว่า “ขบวนรถกลับมาที่ค่ายหมดแล้ว ทุกคนจัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ”

หลี่จุยหย่วนพยักหน้า

แสงสีส้มสลัวที่มุมขอบฟ้ากำลังเข้มขึ้นเรื่อยๆ หลี่จุยหย่วนคาดการณ์ว่าพายุทรายกำลังจะมา จึงเสนอให้หยุดการก่อสร้างและหาที่หลบภัย