บทที่ 672 1

บทที่ 671

หลังจากออกจากคฤหาสน์บรรพชนตระกูลฉิน 余树 (อวี๋ซู่) และคนอื่นๆ ก็เดินลงจากเขาไปตามทางเดินบนภูเขา

ในฐานะที่เป็นนักบู๊ ขาทั้งสองข้างของ 韩树庭 (หานซู่ถิง) อ่อนแรงจนเดินโซเซเหมือนคนกำลังปักดำกล้าข้าว

余树 หายใจเข้าลึกๆ อยู่ตลอดเวลา ริมฝีปากสั่นระริก ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น

孙道长 (นักพรตซุน) ซึ่งถือตัวว่าผ่านโลกมามาก พยายามอย่างเต็มที่เพื่อรักษาความสงบเยือกเย็นเอาไว้

薛亮亮 (เซวียเลี่ยงเลี่ยง) เดินนำอยู่หน้าสุด เขารู้สึกทั้งอิ่มเอมใจและอาลัยอาวรณ์ รู้สึกสนุกสนานอย่างยิ่ง

จิตใต้สำนึกบอก薛亮亮ว่า จากท่าทีของอวี๋ซู่และคนอื่นๆ เมื่อครู่เขาน่าจะเพิ่งเข้าไปใน "เมืองตระกูลฉิน" ซึ่งน่าจะเหนือกว่าเมืองตระกูลไป๋ ส่วนจะเหนือกว่าแค่ไหน... เขาไม่รู้

แต่เขาก็ตัดสินใจทิ้งจิตใต้สำนึกนั้นไป แล้วมองว่ามันเป็นเพียงการท่องเที่ยวในจุดชมวิวแห่งหนึ่งเท่านั้น

หากพูดถึงความสามารถในการยอมรับและปรับตัว แม้แต่ 赵毅 (จ้าวอี้) ยังเคยแสดงความชื่นชมเซวียเลี่ยงเลี่ยง เพราะตัวจ้าวอี้เองในตอนที่ไร้สาระที่สุด ก็แค่ใช้รูปลักษณ์ล่อลวงหญิงสาวในยุทธภพที่หลงใหลในตัวเขาให้มาทำงานให้ แต่เซวียเลี่ยงเลี่ยงนั้นเป็นถึงยอดคนที่สามารถแต่งงานกับพระนางตระกูลไป๋จนมีลูกด้วยกันได้

นักพรตซุนกล่าวว่า "ทางออกอยู่ข้างหน้าแล้ว ทุกท่านโปรดรอสักครู่ ให้ข้าพเจ้าเปิดทางก่อน"