กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 670
“เด็กๆ นี่พอกะระยะเวลาไม่เจอกันหน่อยเดียว ส่วนสูงก็พุ่งพรวดขึ้นมาเป็นช่วงๆ เหมือนกับโตแบบก้าวกระโดด อันที่จริงคนเราพอถึงวัยหนึ่ง ก็จะแก่แบบก้าวกระโดดเหมือนกัน อย่างดวงตาของฉันนี่สิ ใส่แว่นสายตายาวมาตั้งหลายปีก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่ช่วงนี้พอใช้สายตานานหน่อยก็เริ่มพร่ามัวเสียแล้ว
ฉันยังนึกสงสัยเลยว่า มีใครแอบเปลี่ยนลูกตาให้ฉันตอนนอนหรือเปล่า แต่พอนึกอีกที ใครจะไปอยากได้ดวงตาแก่ๆ ฝ้าฟางของฉันกันล่ะ? หึหึ”
ท่านจ๋ายพูดติดตลกพลางเช็ดเลนส์แว่น
หลี่จุยหย่วนหยิบกระติกน้ำร้อนขึ้นมา เตรียมจะชงชา
ท่านจ๋ายร้องทัก “เอ้าๆ ชาดีขนาดนี้ ดื่มแบบลวกๆ ก็เสียของแย่”
หลี่จุยหย่วนตอบ “คุณทวดของผมเคยบอกไว้ว่า อะไรก็ตามที่เข้าปากได้ ไม่ถือว่าเป็นการสิ้นเปลืองครับ”
ท่านจ๋ายถาม “คำพูดของคุณทวดเธอ ไม่ได้หมายถึงแค่เรื่องกินดื่มอย่างเดียวใช่ไหม?”
หลี่จุยหย่วนพยักหน้า “คนเราถ้ายังกินดื่มได้ตามปกติ ก็แสดงว่าร่างกายแข็งแรงดี ความทุกข์ใดๆ ที่เกิดขึ้นบนพื้นฐานนี้ ล้วนเป็นสิ่งที่คนเราหาใส่ตัวเพื่อไล่ตามความต้องการอื่นทั้งสิ้น”
ท่านจ๋ายกล่าว “มองโลกได้ทะลุปรุโปร่งจริงๆ แต่ฉันเคยได้ยินพ่อของเซวียเลี่ยงเลี่ยงพูดว่า คุณทวดของเธอถึงอายุจะมากแล้ว แต่ก็ยังมีความมุ่งมั่นแรงกล้าเพื่อเธอไม่ใช่หรือ?”