บทที่ 613 2

คนกู้ศพ บทที่ 612

==================================================

กลุ่มแสงหิ่งห้อย ไม่มีดวงใดคิดจะลุกโชนขึ้นใหม่ เมื่อเห็นจันทร์กระจ่างขึ้น ไม่ใช่ความงดงามหรือความอิจฉา หากแต่ปรารถนาที่จะดับไปพร้อมกัน

นี่คือความยึดมั่นในการแสวงหาความตาย ที่สลักลึกลงไปในกระดูก ผสานเข้ากับส่วนลึกของทุกดวงวิญญาณ แม้จะแบ่งเป็นหนึ่งคนต่อหมื่น แต่หมื่นคนนั้นเป็นหนึ่งเดียวกัน ยิ่งกว่านั้น เว่ยเจิ้งเต้ายังสัมผัสได้ว่า แม้พวกมันจะเคลื่อนไหว แต่ความสว่างกลับไม่เปลี่ยนแปลงเลย

นี่หมายความว่า พวกมันมาด้วยการดำรงอยู่แบบที่บริสุทธิ์ที่สุดและอ่อนแอที่สุด ไม่มีร่างแยกใดเลือกที่จะหาวัตถุดิบในพื้นที่ เพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งก่อน แล้วค่อยวางแผนระยะยาว

นี่คือความกลัว กลัวว่าพวกมันเองจะเผลอไปเป็น เป็นประกายไฟที่ทำให้ลุกโชนขึ้นใหม่

แม้จะตัดเรื่อง "ความชอบธรรม" ออกไป สำหรับเว่ยเจิ้งเต้าที่ครอบครองร่างของ "หลี่จุยหย่วน" อยู่แล้ว ร่างแยกเหล่านี้ก็ไม่ได้เป็นภัยคุกคามใดๆ พวกมันอ่อนแอเกินไป พิการเกินไป และผุพังเกินไป... บางร่างถึงกับอ่อนแอจนไม่สามารถส่งผลกระทบต่อโลกแห่งความเป็นจริงได้ ทำได้เพียงแค่เข้าสู่ความฝันเท่านั้น

แต่กลับเป็นภัยคุกคามที่ไม่มีภัยคุกคามแบบนี้นี่เอง ที่นำมาซึ่งแรงกดดันอันมหาศาลและน่าตกตะลึงยิ่งกว่า