บทที่ 612 คนกู้ศพ

บทที่ 611: คนกู้ศพ

“มัน... อร่อยไหม?”

เหนือศีรษะคือเงาร่างมืดมิดนับไม่ถ้วนที่กดทับลงมา ทว่าแม้แต่เหล่าสิ่งชั่วร้ายที่ปกคลุมท้องฟ้าเหล่านี้ ก็ยังต้องซีดเผือดลงในทันทีเมื่อได้ยินคำถามของ ‘หัวหน้า’

หนอนหนังสือหวาดกลัวหัวหน้ามาโดยตลอด แต่กาลเวลาที่ผ่านไปนับพันปีเปรียบเสมือนฝุ่นละอองที่ค่อยๆ ปกคลุมความกลัวนั้นไว้ เมื่ออยู่นิ่งๆ ก็ไม่รู้สึกอะไร... จนกระทั่งถึงตอนนี้ เมื่อน้ำเดือดพล่าน

เปลวไฟของมันแผดเผาบิดเบือนปัจจุบัน และไอน้ำของมันก็ฟุ้งกระจายย้อนกลับไปในอดีต

สีหน้าของหนอนหนังสือเริ่มเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ราวกับหน้ากระดาษที่ถูกพลิกหาอย่างเร่งรีบ

ในวินาทีนี้ เขาไม่ได้กำลังหาคำตอบ แต่กำลังพยายามพลิกหา ‘ตัวเอง’ ในอดีตท่ามกลางกองหนังสือที่ผุพังและเต็มไปด้วยแมลง

เมื่อใดก็ตามที่คุณพยายามจะตามหาตัวเองในอดีต พฤติกรรมนั้นเองก็เป็นเครื่องยืนยันว่าคุณได้จากลาตัวเองในอดีตไปตลอดกาลแล้ว

หนอนหนังสือยืดตัวขึ้นอย่างฝืนๆ ความตื่นตระหนกบนใบหน้าถูกเก็บงำไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยความคมคายและความมั่นใจที่ห่อหุ้มด้วยความสง่างามของบัณฑิต