บทที่ 614 คนกู้ศพ

**ตอนที่ 613: คนกู้ศพ**

เว่ยเจิ้งเต้าไม่เชื่อว่าในโลกนี้จะมีตัวตนใดที่สามารถลงมือกับเขาได้โดยไร้สุ้มเสียง

เขารู้ดีว่าคนที่อยู่ในกระจกเงาก็คือตัวเขาเอง

เว่ยเจิ้งเต้าถึงกับคาดเดาได้ว่า กระจกที่ฝังอยู่บนตู้เสื้อผ้านี้ เป็นสิ่งที่กระตุ้นความทรงจำของกล้ามเนื้อในร่างนี้ได้ง่ายกว่าเก้าอี้หวายบนระเบียงเสียอีก

เจ้าเด็กนั่นในอดีตคงจะมายืนส่องกระจกตรงนี้อยู่บ่อยครั้ง และเคยทิ้งรอยแผลทางจิตใจที่ลึกสุดหยั่งเอาไว้ที่นี่

ช่างเป็นเด็กที่ยึดติดกับความหลังเสียจริง ของทั้งในบ้านนอกบ้านไม่ยอมเปลี่ยนสักชิ้น ทุกอย่างล้วนซ่อนเรื่องราวเอาไว้สินะ?

เว่ยเจิ้งเต้าพูดกับตัวเองในกระจก “แกออกมาเดี๋ยวนี้”

ไม่มีใครสามารถมาเล่นกลต่อหน้าเขาได้ แม้แต่ตัวเขาเองก็เช่นกัน

เว่ยเจิ้งเต้าในกระจกยังคงกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย:

“เจ้าสามารถฟื้นคืนชีพได้ เมื่อฟื้นคืนชีพแล้ว เจ้าก็ยังคงเป็นเจ้า ไร้ซึ่งอารมณ์ ไร้ซึ่งสิ่งเจือปน มาตรฐานคงเดิม”