บทที่ 610 章

第609章

งานแต่งงานดำเนินไปท่ามกลางเศษกระดาษที่โปรยปราย

หลี่จุยหย่วนเคยเดินหมากหนึ่งกระดานในด่านที่หนึ่ง และเคยคัดลอกหนังสือหนึ่งชุดในด่านที่สอง ทว่าในสายตาของคนภายนอก นี่เป็นเพียงขั้นตอนการมอบของขวัญและรับของขวัญที่แสนธรรมดา เนื่องจากของขวัญชิ้นนี้ดูขัดสนเกินไป เจ้าบ่าวจึงต้องถือไว้ในมือและพลิกดูครู่หนึ่งเพื่อแสดงให้เห็นว่าแม้ของขวัญจะเบาบางแต่เปี่ยมด้วยน้ำใจ เพื่อรักษาหน้าของทุกฝ่าย

แม่สื่อขมวดคิ้วมองบัณฑิตหนุ่มด้วยความไม่พอใจ นางคิดในใจว่าเจ้าหมอนี่สู้คนก่อนหน้านี้ไม่ได้เลย ที่เอาเหล้าของตระกูลหมิงมามอบคืนให้ตระกูลหมิง ถือว่าทำตามพิธีไปงั้นๆ

หนังสือเก่าๆ เล่มหนึ่ง กลับทำให้เศษกระดาษปลิวว่อนไปทั่ว ดูยุ่งเหยิงไม่พอ ในวันมงคลเช่นนี้ยังเอาเศษกระดาษสีขาวมาโปรย ไม่รู้หรือไงว่าควรเอาสีแดงมาย้อมหนังสือเล่มนี้เสียก่อน?

บัณฑิตหนุ่มยิ้มอย่างรู้สึกผิดให้แม่สื่อ ภาพลักษณ์ของเขามีความนุ่มนวลชวนให้รู้สึกสนิทสนมโดยธรรมชาติ แม่สื่อซึ่งอายุห้าสิบกว่าและเป็นป้าในหมู่บ้านถึงกับรู้สึกประหม่าจนต้องหลบสายตา หัวใจเต้นรัวพลางตำหนิตัวเองในใจว่านางเห็นแก่เงินเกินไปหรือไม่

เฉินซีหยวนกางอาณาเขตออกแล้วเอียงคอพูดกับหลินซูโหย่วว่า "ดูสิ อายุตั้งพันกว่าปีแล้ว ยังจะมาทำตัวเป็นบัณฑิตหน้าอ่อนอยู่อีก"

หลินซูโหย่วเห็นด้วย "นั่นสิๆ"

จ้าวอี้ที่นั่งอยู่ข้างๆ ลูบจมูกตัวเอง เขาแน่ใจแล้วว่าแม่นางเฉินไม่ได้จงใจเล่นงานเขาคนเดียว แต่เธอใช้มาตรฐานสองมาตรฐานกับศัตรูของเด็กหนุ่มทุกคน