บทที่ 609 章

捞尸人 第608章

เมื่อคำถามย้อนกลับของท่านปู่หลุดออกมาจากปาก ลี่จุยหย่วนก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดรุนแรงสองสายแล่นขึ้นมาที่หว่างคิ้ว

สายหนึ่งเหมือนกำลังฉีกกระชาก ราวกับไม่อาจอดทนรอที่จะฉีกทึ้งม่านหมอกที่พร่าเลือนนี้ออกไป อีกสายหนึ่งเหมือนกำลังเย็บชุน ฝีเข็มจำนวนนับไม่ถ้วนปักลงมาอย่างบ้าคลั่ง สาบานว่าจะห่อหุ้มความจริงเอาไว้ต่อไป

ลี่จุยหย่วนหลับตาแน่น กัดฟันกรอด เขาเป็นคนที่มีขีดจำกัดความอดทนต่อความเจ็บปวดสูงมาโดยตลอด การฝืนใช้พลังจิตจนเกินขีดจำกัดในอดีตถือเป็นเรื่องปกติ แต่ความทรมานในตอนนี้กลับยิ่งชัดเจนและรุนแรงขึ้นตามสติสัมปชัญญะที่แจ่มชัดขึ้น

หากเขายอมถอยหลังไปครึ่งก้าว กลับไปสู่ความพร่าเลือนเดิม ก็จะหลุดพ้นจากทะเลทุกข์นี้ได้ แต่ในทางกลับกัน หากฝืนต่อไป ก็คือทะเลทุกข์ที่ไร้จุดสิ้นสุด

“น้องชาย เจ้าเป็นอะไรไป?”

หลี่ซานเจียงเกาหัว การที่คนซึ่งเขาปักใจเชื่อว่าตายไปแล้วปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า ทำให้เขาเริ่มสงสัยว่าตนเองกำลังฝันอยู่หรือไม่

ร่างของท่านปู่เริ่มจางลง นี่เป็นสัญญาณว่าเขากำลังจะตื่นและหลุดออกจากที่นี่

ทว่า เขาคือผู้จุดกองไฟ หากไฟยังไม่โชติช่วงพอ แล้วเขาจากไป แหล่งกำเนิดไฟก็จะถูกดึงออกไป ทุกอย่างที่ทำมาก็จะสูญเปล่า

เซียนกูมองไปทางนักอ่าน แต่นักอ่านกลับไม่มีท่าทีใดๆ ราวกับตั้งใจจะนั่งดูเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเฉยๆ