บทที่ 599 8

ตอนที่ 598

ละอองฝนโปรยปรายลงบนผืนร่มอย่างประหม่าและลังเล กว่าจะรวบรวมความกล้าเผยตัวออกมาให้เห็นได้ก็เป็นเพียงชั่วพริบตา ไม่ว่าคุณจะสังเกตเห็นนางหรือไม่ ทันทีที่หยดน้ำกระทบพื้นก็เกิดเป็นวงคลื่นกระจายออกไป

เส้นผมของเด็กสาวปัดผ่านมือของเด็กหนุ่มที่ถือร่มอยู่ มุมสายตาของเด็กหนุ่มพอดีกับส่วนโค้งของใบหน้าด้านข้างของเด็กสาว ในยามที่เดินเคียงกัน ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติที่สุด ไม่มีช่องว่างแม้แต่น้อยให้ต้องปรับจูนเข้าหากัน

อินเหมิงเดินตามหลังอยู่ไกลๆ พ่นเปลือกเมล็ดทานตะวันออกจากปากแล้วเอ่ยกับมู่ชิวอิ่งที่อยู่ข้างๆ ว่า "เป็นไงล่ะ ฉันไม่ได้หลอกเธอใช่ไหม สองคนนี้เหมาะสมกันจริงๆ"

มู่ชิวอิ่งพยักหน้า "ฝนหนึ่งสาย ร่มหนึ่งคัน กับคนหนึ่งคู่"

อินเหมิงกลอกตา "น่ารำคาญชะมัด เธอทำเหมือนฉันไม่มีการศึกษาไปได้"

มู่ชิวอิ่งถาม "รุ่นเซิงของเธอจะกลับมาเมื่อไหร่?"

อินเหมิงตอบ "เรื่องนี้..."

จางหลี่ลอยตัวออกมาอย่างกับผี "ท่านอินเหมิงโปรดวางใจ เมื่อท่านรุ่นเซิงติดต่อมา ผู้น้อยจะรีบเตรียมร่มและเครื่องหอมไว้ให้พร้อม และแจ้งให้ท่านทราบล่วงหน้าเพื่อมารอรับครับ"

อินเหมิงเปิดกระเป๋าเป้เดินป่าของตน หยิบเครื่องหอมที่ป้าหลิวทำพิเศษให้เธอออกมามัดหนึ่ง "ข้างนอกยังเหลืออยู่นิดหน่อย เธอเอาไปกินเถอะ ฉันกลับไปจะลองสูตรใหม่ดู"