บทที่ 597 (จบเล่ม)

ตอนที่ 596 (จบเล่ม)

หลี่จุยหย่วนเดินออกมาจากเขตหวงห้ามของตระกูลหมิง

ค่ายกลที่กางขึ้นเพื่อจัดงานเลี้ยงนั้น แม้จะดูหรูหราเลิศเลอ แต่เนื้อแท้แล้วก็ไม่ต่างอะไรกับเพิงที่ปู่ทวดของเขาเคยสร้างตอนนั่งเฝ้าพิธีศพในหมู่บ้าน

ในขณะนี้ บริเวณงานเลี้ยงถูกปกคลุมไปด้วยหมอกแห่งความอาฆาตจางๆ

แขกเหรื่อผู้ติดตามที่มาร่วมงาน รวมถึงคนตระกูลหมิงที่เป็นผู้จัดงาน ต่างถูกสังเวยด้วยวิธีการของร่างต้น เพื่อกลายเป็นเลือดเนื้อที่งอกเงยขึ้นมาใหม่บนหนังมังกรของจ้าวอี้

ที่จงใจกินไม่หมดนั้นมีสองเหตุผล

หนึ่งคือกลัวว่าปริมาณจะมากเกินไปจนจ้าวอี้รับไม่ไหว สองคือต้องทิ้งร่องรอยเอาไว้บ้าง เพื่อให้คนที่มาทีหลังถูกชักจูงไปในทางที่ผิด

พวกเขาตายอย่างอนาถอยู่ภายใน แรงอาฆาตฟุ้งกระจายราวกับเศษอาหารที่เน่าเสียจากการไม่ได้จัดเก็บให้เรียบร้อย

หลี่จุยหย่วนยืนอยู่ข้างนอกนั้นครู่ใหญ่

เขาไม่ได้รู้สึกสงสารชะตากรรมของคนเหล่านั้น ความรู้สึกที่อุตส่าห์รวบรวมมาได้เพียงน้อยนิดนั้น ไม่ควรนำมาใช้พร่ำเพรื่อ