บทที่ 596 5

ตอนที่ 595

จ้าวอี้รู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองไม่ต่างอะไรกับไอศกรีมถั่วแดงแท่งเก่าที่ถูกทิ้งไว้บนพื้นปูนร้อนระอุกลางฤดูร้อน

หากเปลี่ยนหมอกสีดำที่พวยพุ่งออกมาเป็นระยะให้กลายเป็นสีขาว มันคงจะเข้ากับสภาพร่างกายที่กึ่งละลายกึ่งคงรูปของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ศีรษะที่เต็มไปด้วยคราบเลือดหมุนไปมา ขณะที่ท้ายทอยพยายามปฏิเสธการสัมผัสกับพื้นดิน ดวงตาก็เบิกกว้างสุดขีดเพื่อประคองลูกตาที่แทบจะหลุดออกมาจากเบ้า

รอยประทับดอกบัวบนหว่างคิ้วของคนแซ่หลี่เลือนหายไปแล้ว สีหน้าบนใบหน้าก็ไม่หลงเหลือความเจ็บปวด ดูราวกับว่าเขากลับไปนอนกลางวันต่ออีกครั้ง

วินาทีที่หมิงหนิงซวงก้าวเท้ากลับเข้าสู่เรือนเล็ก นั่นเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าการคลื่นลูกนี้ได้จบลงอย่างราบรื่น

หากเป็นคนอื่นหรือทีมภายนอกอื่นที่ได้เห็นเหตุการณ์นี้ พวกเขาคงรู้สึกโล่งอกในใจ ไม่ก็นั่งนับผลงานที่ได้ หรือวางแผนสำหรับคลื่นลูกถัดไป หรือไม่ก็ปล่อยสมองให้ว่างเปล่าเพื่อพักผ่อน

แต่จ้าวอี้ไม่เหมือนกัน สำหรับเขา งานที่สำคัญที่สุดและกิจกรรมยามว่างที่ยิ่งใหญ่ที่สุด คือการจุดบุหรี่สักมวน แล้วหยิบเอา "หนังสือ" ที่ชื่อคนแซ่หลี่ขึ้นมาวางบนตักเพื่ออ่าน

เขาพบว่า หนังสือเล่มนี้มีฉบับพิมพ์ใหม่เพิ่มเข้ามาอีกแล้ว

เล่มแรกสุดที่เขาเคยอ่านคือ "คู่มือพฤติกรรมคนเดินน้ำ" ซึ่งเป็นสมุดรวมโจทย์ที่นักเรียนดีเด่นเป็นคนสรุปเรียบเรียงไว้