บทที่ 595 4

ตอนที่ 594

เมื่อกำปั้นคลายออก แรงกดดันมหาศาลมลายหายไป สติสัมปชัญญะของหลี่จุยหย่วนก็กลับคืนมา

เขาไม่ได้จมอยู่กับความสับสนในฐานะผู้เล่นอีกต่อไป แต่เริ่มทบทวนการต่อสู้ที่เพิ่งผ่านพ้นไปอย่างใจเย็น

ชั่วขณะหนึ่ง ในใจของเด็กหนุ่มกลับบังเกิดความรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย นอกจากความอาลัยอาวรณ์แล้ว เขายังรู้สึกเสียดายที่การใช้ความคิดมากเกินไปเป็นการแปดเปื้อนความบริสุทธิ์ของหมัด

นี่คือผลลัพธ์ของการนำทฤษฎีมาปฏิบัติจริง ข้อสรุปอาจจะถูกต้องทั้งหมด แต่กระบวนการระหว่างทางกลับผิดทิศผิดทางไปไกล

คนตระกูลฉินไม่ใช่คนโง่เขลา คนตระกูลฉินที่มีพรสวรรค์ยิ่งฉลาดปราดเปรื่องเป็นพิเศษ เคล็ดวิชาตระกูลฉินเมื่อทำงาน จะกระจายการทำงานของสมองไปสู่กล้ามเนื้อทุกส่วนและประตูพลังทุกจุดทั่วร่างกาย เพื่อรีดเร้นสัญชาตญาณการต่อสู้ของมนุษย์ออกมาให้ถึงขีดสุด

ดังนั้น ในแง่หนึ่ง รุ่นเซิงกลับดูเหมือนคนตระกูลฉินขนานแท้ยิ่งกว่าคุณอาฉินเสียอีก คุณอาฉินมีความคิดซับซ้อนเกินไป แต่รุ่นเซิงนั้นไม่ได้ใช้สมองเลยแม้แต่น้อย เขาเดินตามสัญชาตญาณดิบของร่างศพดิ่งโดยสมบูรณ์

ส่วนภาพลักษณ์ทื่อๆ เหมือนท่อนไม้ที่เป็นเอกลักษณ์ของคนตระกูลฉินนั้น หากดูเฉินซีหยวนก็จะเข้าใจ คนแบบพี่สาวเฉินในประวัติศาสตร์ตระกูลเฉินมีเพียงไม่กี่คน แต่ตระกูลฉินกลับให้กำเนิดคนแบบนี้ได้อย่างสม่ำเสมอ เมื่อคุ้นชินกับความแข็งแกร่งของ "เขตแดน" หรือ "กำปั้น" แล้ว ก็ขี้เกียจจะไปใส่ใจเรื่องจุกจิกเหล่านั้น