บทที่ 594 3

บทที่ 593

เปรียบเสมือนผู้ป่วยโรคข้ออักเสบที่สัมผัสได้ถึงสภาพอากาศล่วงหน้า การเปลี่ยนแปลงของกระแสพลังในชั้นบรรยากาศที่แฝงนัยยะพิเศษนี้ ได้กระตุ้นให้เกิดอาการปวดในอวัยวะที่สูญเสียไปของพยัคฆ์ขาว

ทว่า ในโลกนี้มีตัวตนเพียงไม่กี่แห่งที่รับรู้ถึงความรู้สึกเช่นนี้ได้ เพราะก่อนหน้าหลี่เซิน เว่ยเจิ้งเต้าก็เข้าใจดีแล้วว่าทุกเม็ดข้าวล้วนมาจากหยาดเหงื่อ

ณ หอเก็บคัมภีร์ในจวนตระกูลฉิน หน้าต่างบานหนึ่งถูกผลักออก กู่เสียในชุดยาวแบบบัณฑิตยืนถือตะเกียงน้ำมันอยู่ตรงนั้น

คนตระกูลฉินนิยมชมชอบการต่อสู้ แม้ภายในตระกูลจะมีวิชาสืบทอดครบถ้วนและมีรากฐานลึกซึ้ง แต่คนตระกูลฉินรุ่นแล้วรุ่นเล่าต่างภาคภูมิใจในกำปั้นของตนเอง

มีเพียงคนในตระกูลที่ไร้ความสามารถเท่านั้นที่จะถูกผู้อาวุโสบังคับให้ไปเรียนรู้สิ่งที่เรียกว่า "วิชาไม่เป็นโล้เป็นพาย" เหล่านั้น

นั่นทำให้กู่เสียมีสถานะสูงส่งในตระกูลฉิน หากไม่มีมันคอยจัดเก็บสำรองและสั่งสอนถ่ายทอด เกรงว่าผ่านไปเพียงไม่กี่รุ่น คนตระกูลฉินอาจไม่รู้วิธีดูแลรักษาค่ายกลในจวนบรรพบุรุษของตนเองด้วยซ้ำ

กล่าวได้ว่า มันเพียงตนเดียวที่ค้ำจุนความสมบูรณ์ของตระกูลฉินในฐานะประตูพญามังกรเอาไว้

เหนือหอคอย หนวดเส้นยาวที่ดูราวกับรอยหมึกค่อยๆ เลื้อยไปมา คอยเฝ้าสังเกตความเคลื่อนไหวของสิ่งชั่วร้ายทั่วทั้งจวน

ด้วยความเคารพ หนวดที่ยื่นไปทางภูตงูนั้นสั้นที่สุด แต่ตั้งแต่เจ้าบ้านก้าวเข้าสู่ตระกูลฉิน กู่เสียก็แอบเพิ่มการรับรู้ไปยังฝั่งภูตงูมากขึ้น